Ania Wyszkoni – 30 lat na scenie. Trzy dekady muzycznej opowieści, które dziś brzmią jak jeden długi, emocjonalny singiel: nostalgiczne zwrotki Łez, refreny solowej kariery i jeszcze nieodkryte mostki nowego materiału. „30 ANIAversary” to nie tylko jubileuszowa trasa koncertowa — to próbnik pamięci i próbnik przyszłości, spektakl, który ma przypomnieć, że piosenki rosną razem z publiką, a artystka potrafi znaleźć nowy sposób, by te piosenki opowiedzieć.

Już w zapowiedziach trasy widać zamiar zrobienia czegoś więcej niż typowego „best of”. Scenariusz koncertu został podzielony na trzy rozdziały — każdy z nich ma własny charakter i inny ładunek emocjonalny. Pierwszy akt to sentymentalne, lecz od nowa zaaranżowane spotkanie z repertuarem Łez: po 16 latach od ostatnich występów w tym składzie Ania wraca do piosenek, które zapisały się w pamięci pokoleń. Dla wielu widzów to moment osobisty — przypomnienie pierwszych koncertów, radiowych singli i tekstów śpiewanych pod nosem w szkolnych ławkach. Dla Wyszkoni to sposobność, by na świeżo spojrzeć na własne początki i odkryć, co z tamtych melodii brzmi dziś inaczej.

Druga część wieczoru to przegląd solowych sukcesów. Tu dominuje energia i bezpośredniość — utwory z ostatniej dekady, zarówno te dynamiczne, które podbijały listy, jak i liryczne ballady, które przyklejały się do pamięci słuchaczy. W programie znajdą się także utwory nagrane w duetach, które podkreślają towarzyski, współtwórczy wymiar jej kariery. Sceniczne rozwiązania — nowe aranżacje, sekcja dęta czy kwartet smyczkowy w wybranych momentach — mają przypomnieć, że piosenki można oprawić na wiele sposobów, a dobry materiał wytrzymuje każde przekształcenie. Koncert wzbogacą archiwalne materiały wideo i zdjęcia: wizualna kronika, która nada całości intymny, prawie domowy charakter, przeplatając wielkie refreny z prywatnymi kadrami.

Trzeci akt to spojrzenie w przyszłość. W 2026 roku Ania zapowiada album określany w zapowiedziach jako „pamiętnik” ostatnich lat — zbiór utworów o dojrzałości, refleksji i potrafiących znaleźć piękno w codzienności. Na trasie słuchacze usłyszą premierowe akcenty i fragmenty nowych kompozycji, które funkcjonują tu jako zwiastuny kolejnego rozdziału. Dewiza wieczoru, cytowana w zaproszeniach, brzmi prosto: „Życie jest w porządku”. To nie jest jedynie slogan — to postawa, która przewija się przez program koncertu: ani banał, ani patos, raczej pogodna świadomość własnej drogi.

Język sceny w „30 ANIAversary” łączy sentyment z nowoczesnością. Produkcja jest zaplanowana tak, by fanom z dawnych lat dać przestrzeń do wspomnienia, a młodszej publiczności — powód, by odkryć utwory na nowo. Na setliście można spodziewać się zarówno surowych, gitarowych brzmień, które przywołują rockowy kręgosłup Łez, jak i współczesnych, bardziej lśniących aranżacji z elementami elektroniki czy rozbudowanej sekcji rytmicznej charakterystycznej dla współczesnego popu. Ważnym elementem będą momenty bezpośredniego kontaktu z publicznością — anegdoty, krótkie opowieści zza kulis i śpiewane razem refreny, które w naturalny sposób zamieniają salę czy arenę w jeden wielki chórek.

Jak wygląda sam koncert dla widza? Najpierw fala sentymentu: pierwsze akordy znanych kawałków spotyka się z oklaskami i łamiącym się śpiewem w pierwszych rzędach. Potem przychodzi energia — taneczne, szybsze numery, które sprawiają, że nikt nie stoi w miejscu. W trzeciej części natomiast zapada cisza przerywana gromkimi brawami: premierowe fragmenty i momenty intymne, kiedy Ania śpiewa niemal do ucha słuchaczy, jakby wyjmowała kolejne wpisy ze swojego pamiętnika. Całość spięta jest przemyślaną oprawą wizualną — od retro grafik i zdjęć po nowoczesne video mappingi. To scenografia, która prowadzi przez trzy etapy kariery, nie rezygnując z teatralności, ale unikając patosu.

Dla polskiej sceny pop-rockowej rocznica Ani Wyszkoni to także dobra chwila na podsumowania. Obecność artystki przez trzy dekady oznacza wpływ na kilkuletnie generacje: od słuchaczy młodzieżowych koncertów z lat 90., przez widownię klubów w latach 2000., po fanów, którzy śledzili jej solowe losy w ostatniej dekadzie. Jej głos — zmieniający się, dojrzewający, ale wciąż rozpoznawalny — jest jednym z elementów konstytuujących polski repertuar tamtych lat. „30 ANIAversary” to okazja nie tylko do wspomnień, lecz także do rozmowy o tym, jak w Polsce wygląda kariera artystki długodystansowej: o balansowaniu między komercją a autentycznością, o roli sceny w kształtowaniu publicznej tożsamości i o tym, jak przetrwać przemiany branży muzycznej.

Co dalej po trasie? Oczekiwania wobec zapowiedzianego albumu będą naturalnie duże. Z zapowiedzi wynika, że płyta będzie miała charakter intymny — „pamiętnika” — ale jednocześnie pozostanie wierna melodii i strukturze, które publiczność zna i ceni. Premiera albumu w 2026 roku wpisze się w trasę jako naturalne domknięcie jubileuszu: koncerty jako promocja i jednocześnie jako forma celebracji powstałego materiału. W dłuższej perspektywie taki ruch może otworzyć Ani drogę do kolejnych projektów — współprac z innymi artystami, koncertów kameralnych, a także nowych scenicznych formatów.

Kalendarium:

• 1996 — początek działalności artystycznej Ani Wyszkoni; formacja i okres pracy z zespołem Łzy;
• 1996–2010 — era współpracy z zespołem Łzy, repertuar, który zyskał status kultowego w pewnych środowiskach;
• od 2009 — działalność solowa Ani Wyszkoni (z zauważalnym nakładaniem się okresów solowych i zespołowych w latach 2009–2010);
• 2026 — rok jubileuszowy: trasa „30 ANIAversary” oraz zapowiedziana premiera nowego albumu, określanego jako „pamiętnik” ostatnich lat.

„30 ANIAversary” to zatem coś więcej niż seria koncertów. To rodzaj muzycznego reportażu: autorka wraca do materiału sprzed lat, dopisuje nowe rozdziały i zaprasza publiczność do współtworzenia finału tej opowieści. Dla fanów — powrót do znanych melodii i świeże interpretacje; dla Ani — możliwość spojrzenia wstecz z dystansem i zapowiedzią dalszej drogi. W czasach, gdy muzyka szybciej się starzeje niż kiedykolwiek, trasa ta stawia pytanie o wartość trwałości — i odpowiada: wartość jest, jeśli artysta potrafi opowiedzieć swoje piosenki jeszcze raz, tak jakby każdy słuchacz miał w nich swoje miejsce.